In de vele jaren dat ik al teamleider ben van het laagste team van Krimpen in de RSB-competitie is het nog nooit voorgekomen dat mijn team twee ronden voor het einde bovenaan stond. Weliswaar vertekend doordat maar liefst drie teams een wedstrijd minder hebben gespeeld… maar toch!
Afgelopen vrijdag wonnen we met maar liefst 6-2 van Sliedrecht 2. De avond verliep op rolletjes: halverwege stond het al 3-0. Dat gaf de anderen die het wat moeilijker hadden - zoals schrijver dezes – beslist een extra dosis positieve energie.
Kopman Remko kwam slecht uit de opening. Maar na verloop van tijd stonden beide koningen kwetsbaar in een complex middenspel. Remko haalde het punt binnen door de tactische mogelijkheden het beste te doorgronden.
Kees (bord 2) blijft onze topscorer met inmiddels 4.5 uit 5. In een partij met tegengestelde rochades (Kees rocheerde lang) begreep hij als enige dat het dan juist zin heeft de vijandelijke koning aan te vallen. Je eigen koning loopt dan immers minder gevaar. De koning van Kees kon dus op afstand toekijken hoe de witte koningsvleugel instortte onder een spervuur van aanvallen langs de g- en de h-lijn.
Jonathan (bord 3) noteerde zijn eerste verliespartij. Hij wilde een kuil voor een ander graven door de stelling vast te zetten maar bleek vervolgens zelf vast te lopen. Erger nog: zijn tegenstander wist zich als eerste los te maken. Daarna ondernam Jonathan een wanhopige aanval die helaas een zelfmoordpoging bleek te zijn. In zijn verslagje schreef Jonathan: “Desalniettemin een partij met veel lessen waar ik hopelijk weer in de toekomst mijn voordeel uit kan halen”. Cruijff zou hier zeggen: elk nadeel hep zijn voordeel”.
Op bord 4 belandde Eduard in een dubbel toreneindspel met een pluspion. Maar hij moest opboksen tegen een gedekte vrijpion op d5. Linke soep dus. Daarom nam Eduard de verstandige beslissing door met eeuwig schaak remise af te dwingen.
Samantha (bord 5) had het in haar verslag over haar sympathieke tegenstander Henk. Waaruit dat sympathieke kenmerk bleek wordt echter niet vermeld zoals blijkt uit de onverkorte weergave van haar verslag. “Ik mocht het opnemen tegen mijn sympathieke tegenstander Henk. De eerste zetten dacht ik: “probeert hij verwarring te zaaien of kent hij deze opening niet”. Ik speelde een gambiet en hij reageerde met een onverwachte zet die goed uitpakte voor mij zonder verlies van een pion. Helaas had ik later 1 loper en 1 paard niet handig geplaatst wat extra tijd kostte om te herpositioneren. Mijn tegenstander speelde passief waardoor ik hier mee wegkwam. Ik had wel een hele sterke loper op a3 die de held van de partij bleek. Om geen tijd te verliezen startte ik een aanval op zijn koningsvleugel met 16 h4. 12 zetten later kon het niet meer misgaan. Een mat in 4 met Txh8!”
Oscar (bord 6) heeft mij dringend verzocht zijn verslag onverkort weer te geven. Dat doe ik dus bij deze. “Het derde punt op een rij (3-0) werd door mijn winst binnengebracht! In een symmetrisch Engels wist ik mijn tegenstander te verwarren met een Konings Indisch idee 8. ... e7-e5 dat precies het effect had dat ik beoogde, Het verleidde hem tot het blokkeren van zijn mooie Lg2 met 9.d4-d5? en kort daarna voegde hij er nog 11.f2-f4? aan toe ook. Dat gaf mij de vrijheid om indirect via twee vleugels aan te vallen, hetgeen ik ongehaast maar onverbiddelijk deed. Na 27 zetten kostte hem dat dame én paard, en dat werd hem toch teveel.” Uit dit verslag spreekt een onverbloemd zelfvertrouwen dat hopelijk in de toekomst nog veel punten gaat opleveren.
Aan bord 7 aan mij de taak om de qua rating zwakste speler van allen te verslaan. Met wit probeerde ik het initiatief te krijgen zonder risico’s te nemen. Dat lukt vrij aardig maar leidde nog niet tot beslissend voordeel en op gegeven moment zelfs tot een kwetsbare koning die ik met man en macht moest verdedigen. Toen die kruitdampen waren opgetrokken had ik een zeer vrije b-pion en – wat nog belangrijker was – een zeer actieve koning terwijl de Sliedrechtse monarch van een afstand moest toekijken. Een beslissend voordeel dat ik via promotie rustig kon verzilveren.
Theo (bord 8) was de laatste musketier In de wetenschap dat de match voor ons al gewonnen was belandde hij in een eindspel van T+ pion (Theo) tegen paard + pion. Nadat hij de vijandelijke pion verorberd had en zijn eigen pion dreigde te promoveren maakte Theo een abrupt einde aan de partij door de inboedel van toren en pion weg te geven. Best een chique gebaar om mij – ik was met Theo meegereden – niet langer te laten wachten.
Peter de Weerd
Reactie plaatsen
Reacties