Afgelopen maandag speelden wij in een bomvol clubhuis van onze vogelvrienden. Op papier een lastige wedstrijd, want Dordrecht 3 was koploper. Maar in deze divisie zijn de krachtsverschillen blijkbaar klein: wij wisten met miniem verschil de overwinning uit het vuur te slepen. Daarmee doen we nog volop mee in de strijd om de bovenste plaats.
Onze kopman Remko kwam in grote problemen en kwam naar eigen zeggen compleet verloren te staan. Maar met opgeven is nog nooit een punt binnengehaald. Remko speelde dus gewoon door en verleidde zijn tegenstander tot een tactiek waarmee wij een uiterst waardevol half punt wisten binnen te harken.
Kees en Jonathan zijn onze kanonnen met inmiddels 3,5 uit 4. Ook deze keer legden zij het fundament voor de zege. Kees verschalkte zijn tegenstander in het toreneindspel met een sluw pionoffer “2 voor de prijs van 1” Die pluspion werd ook nog vrij en dus winnend. Jonathan blijkt echt een magiër te zijn. Dit blijkt uit de volgende zin uit zijn ingeleverde verslag “Direct daarna gingen de dames van het bord en heb ik met een minder actieve stelling langzamerhand het eindspel kunnen winnen”. De onweerstaanbaarheid die uit deze zin spreekt vind ik geweldig.
Eduard zag een paardvork (wat een prachtig woord is dat toch!) over het hoofd en gokte vervolgens met een loperoffer op een eindspel van K tegen L+P in de hoop dat zijn tegenstander dit niet in 50 zetten zou kunnen winnen. Maar door dit offer niet aan te nemen ontnam zijn tegenstander Eduard deze mogelijkheid. Eduard kwam nu voor het probleem om in een lastig eindspel stand te houden. Dat bleek helaas een brug te ver.
Het uiteindelijk winnende punt kwam op naam van Samantha. Het was de laatste partij en dus met een volgepakte staantribune rond het bord. Beide spelers kwamen in flinke tijdnood. Maar het increment verzacht alle tijdnoodstress. Het was Samantha die in een betere stelling het hoofd koel wist te houden en naar de overwinning van haar en daarmee van ons team wist af wikkelen. In haar verslag van wat daaraan voorafging kwamen de woorden fout en fouten het meeste voor. Maar in onze mooie sport telt niet de boekhouding van het aantal fouten maar wie de laatste fout maakt. En dat was dus niet Samantha!
Oscar bood zijn tegenstander twee keer remise aan dat twee keer werd geweigerd. Uit frustratie over deze onbeleefdheid trok hij aanval en ging daarin strijdend ten onder. Leo miste helaas een winnende voortzetting. Dat werd hem ondanks een pluspion uiteindelijk fataal: hij werd langzaam platgewalst.
Ik had mijzelf om eindelijk een wit te hebben met valse bescheidenheid op het laagste bord gezet. Mijn tegenstander verraste mij in een Schotse opening met 4…. Dh4. Deze zet voerde mij naar onbekende verwikkelingen die ons beiden veel tijd kostten. Ik kreeg het best benauwd maar belandde uiteindelijk in een boeiend toreneindspel waarin ik iets beter maar nog lang niet gewonnen stond. De bekende uitspraak honderd jaar geleden van Tarrasch “Jeder Turmendspiel ist remis” werd door mijn tegenstander op een alternatieve manier ingevuld door de torens af te ruilen. Omdat dan de trage koning alle werk moet opknappen stond hij daarmee op slag verloren, Mijn vrijpion kon hij slechts uit de verte bewonderen
Reactie plaatsen
Reacties