Op doortocht door dit herfstig rijk
van parken en paleizen,
moet gij, dat ik u nog bereik,
mij zelf de wegen wijzen.

Wil mij tot dit verheven doel
met eigen hand geleiden;
wanneer gij voelt wat ik gevoel
dan staat ge mij terzijde.
Jean Pierre Rawie

Bij de voorbereiding van Nieuwerkerk 3 - Krimpen 5 dwarrelden mijn gedachten naar het hierboven geplaatste pronkjuweeltje. Woorden waarbij je onwillekeurig stil staat. Woorden die zich lenen om parallellen te trekken.
De eerste bondswedstrijden van de RSB  beginnen vrijwel altijd in de herfst en voeren ons door het Zuid Hollandse landschap, waarbij veelal de weg naar het schaakpaleis belendend is aan een park.
Om dit doel te bereiken, of om de juiste weg te vinden, is hulp gewenst en staat een ieder mij terzijde. Is dan de weg daarheen gevonden, dan wordt vervolgens het team gevormd. Ik meen, een verheven doel.
Het was dan wel geen herfst op 14 februari jl.,  maar de chauffeur leidde ons over de ‘s Gravenweg in Capelle aan den IJssel naar Nieuwerkerk aan den IJssel. De ’s Gravenweg, een weg met links en rechts parken en huizen die veel weg hebben van landhuizen  of paleizen, een weg die zich als buurtschap handhaaft, de ’s Gravenweg met haar landelijk karakter, een smalle polderweg met aan beide zijden wilgen, een weg die uiteindelijk leidt naar het schaakhonk van Nieuwerkerk 3. Voorwaar, een weg naar een schaakpaleis dat er mag zijn.
Nieuwerkerk aan den IJssel, het laagst liggende dorp van Nederland, waarvan de drooglegging is gestart in 1828 met het graven van de ringvaart en werd voltooid in 1839. Ruim honderddertig jaar later werd de schaakvereniging Nieuwerkerk aan den IJssel geboren. Welaan beste lezer, na deze parallelachtige, maar schaakloze inleiding, ga ik u het team voorstellen, het team van Krimpen 5, het team dat op de valreep van dit seizoen werd geboren, het team met de resultaten van de zojuist gespeelde wedstrijd in het schitterend verbouwd kerkgebouw.

Aad van den Haak aan het 1e bord met wit, speelde zijn partij een week eerder. ‘s Avonds laat meldde Aad per e-mail het volgende: Het was vanavond een degelijke tegenstander op het eerste bord, we hebben beiden geen blunders gemaakt en besloten tot remise.
Mijn plan was om Frans Goudriaan aan het 2e bord te plaatsen. Bijna 25 jaar zwaait hij met de financiële scepter van de schaakclub, is ruim 35 jaar lid van SV Krimpen, heeft volgnummer 6 op de ledenlijst en is inmiddels een verdienstelijke B- groeper. Zulke mannen spelen aan de hoogste borden, zulke kerels dragen een natuurlijk gezag uit, maar op 14 februari jl. liet hij het, wegens drukke werkzaamheden elders, afweten.
Dus Henk Stam aan bord 2. Er klinkt in de woorden van Henk een toon door als wilde hij zich rechtvaardigen, met het eeuwige argument waar schakers altijd mee aankomen: hij heeft geluk gehad, want als ik zus of zo had gespeeld, dan had het heel anders gelopen. Nu was het anders, want de heer Stam geeft een schaakje en zag niet dat het pardoes mat was. Het eerste punt was binnen.
Het meer dan goede spel van Eelco Moerman rechtvaardigde een plaats aan een hoger bord, maar Eelco voelt zich ergens in de middenmoot toch meer op zijn gemak. Bord 4 dan maar, want van deze teamcaptain mag men rotzooien.
Telkens wanneer Eelco aan een nieuwe variant denkt en zulks een samensmelting van rust en vertrouwen uitstraalt, denkt een ieder, dat komt wel goed met die man. Maar op deze avond gebeurde er toch iets vreemds. Hij offerde zijn dame wat niet noodzakelijk was, maar de analyse gaf aan dat verlies van een toren en paard het alternatief was. Natuurlijk een nul.
Floris Doolaard, een betrouwbaar en degelijk teamlid. Floris, een zoon van een bijna hoffotograaf, Floris is verslaafd aan het schaakspelletje, Floris heeft nog geen belangstelling voor het ander geslacht, Floris doet wat hij moet doen en dat is winnen. Mannschaft van het zuiverste soort, mannschaft waarvan je er meer wenst.

Eddy Hermans, soms geniaal, soms iets minder geniaal, soms met vallen en opstaan, soms kan het bij Eddy vriezen, soms ook dooien. Maar nu, vanavond hier in Nieuwerkerk aan de IJssel is Eddy, met zijn eeuwige glimlach en zijn verhaal over listig optreden, een betrouwbare kracht. Soms zijn het maar kleinigheden met weinig diepgang, maar toch, een half puntje als resultaat is niet slecht.
Eddy Singeling, hij speelde als vanouds. Gedegen, zorgvuldig, bekwaam, behoedzaam, vurig, met lef en vooral met de wil om te winnen, maar, daar heb je dat vervelend wederkerend werkwoord weer, hij had slechts eenmaal gedurende zijn partij een paar luttele seconden een zwak moment en moest vechten voor remise. Bij winst wil je de man omhelzen, bij verlies is een honkbalknuppel meer op zijn plaats en bij remise zeg je, ach de volgende keer beter.
Aan bord 8 speelde de teamcaptain en schrijver dezes. Hij speelde niet slecht, was zich van geen kwaad bewust toen hij op zijn 39e  zet een paard verkwanselde. Op dat moment werd ik overmand door echte doodsangst. Een benauwde kramp welde op in de omgeving van m’n maagstreek, ik meende alles duidelijk te zien, maar vergat een slim opgestelde loper die het paard velde. De genoemde honkbalknuppel is meer van toepassing op de teamcaptain. Wat een teleurstelling, wat een blamage.
Bord 3 werd bemand door Arjen Postma en die speelde met wit zijn geliefde en vertrouwde opening. Het vier paarden spel met rokade op de achtergrond. Arjen heeft een broertje dood aan rokeren, is van mening dat zulks tijdverlies is. Kreunen doet Postma ook, maar altijd voelt hij zich op een opwindende manier gehecht aan zijn stelling, aan dat troosteloze schaakbord wat een weinig schijn heeft van een gatenkaas. Ruimschoots in het voordeel van de tijd, maar minder met zijn stelling. Zijn tegenstander meende mat geven te kunnen bewerkstelligen, maar Postma groeide met zijn stelling naar betere tijden. Het mat geven van zijn tegenstander bleef uit, de gedrongen stelling was ineens een betere stelling, het voordeel in tijd speelde een duidelijke rol.
Bekwaam omzeilde Postma de ene aanval na de andere totdat de zwartspeler met nog slechts twee seconden tijd de handdoek in de ring gooide.

Het team dat door dit herfstig rijk naar Nieuwerkerk aan den IJssel reisde, ontsnapte aan een nederlaag. De kleinst mogelijk winst was het resultaat. 3½ - 4½ in het voordeel van Krimpen.

Dick van Buuren