Het was voor mij en vele andere vaste Tata (Corus/Hoogovens) gangers al weer de zoveelste keer ver van huis, haard en voor zover aanwezig eventuele vrouwen/partners dat wij richting Wijk aan Zee gingen.De laatsten zullen wellicht opgelucht gewezen zijn die lastige mannen een paar dagen te missen of zouden ze het ons gunnen. Ik heb persoonlijk de indruk dat de meeste deelnemers zich tijdelijk bevrijd voelen van het thuisfront en het er een beetje van nemen op culinair en spiritueel gebied. Maar na afloop toch weer blij zijn om weer richting huis te vertrekken.
Zelfs de kamers bij Villa de Klugte met exotische namen als Silver en Gold, VIP room, sprookjes uit duizend en een nacht etc. kunnen niets aan dat gevoel veranderen. En ik maar wachten op de haremdames die maar niet wilden verschijnen. In plaats daarvan kreeg ik s’nachts haast het baldakijn boven het bed op mijn hoofd. Misschien dat dit het gewenste effect zou hebben gehad. De tweede dag begreep ik met mijn enigszins slaperige kop bovendien niet hoe ik de vorige dag in de douche was gekomen. Hoe ik het ook probeerde ik kon er niet inkomen. Tot ik ontdekte dat de deur ook naar buiten draaide en er toen natuurlijk geen probleem was.
Na deze ontboezemingen terug naar het begin van de exercitie. Van baas Dick had ik de volgende marsorders gekregen: s’morgens om 8.50 uur bij Eddy voor de deur om beiden op te pikken. Vervolgens om 8.55 Frans zoals Dick het genoemd had “in te laden” oorspronkelijk zelfs voor de Tuyter maar uiteindelijk vóór zijn nieuwe woonstek vlak bij. Er ging wel enige hilarische e-mail wisseling aan vooraf omdat Frans vanzelfsprekend niet ingeladen wenste te worden hetgeen normaal inhoudt dat je in de kofferbak terecht komt. Nu is die van mijn VW Touareg SUV wel groot maar toch niet helemaal comfortabel. Vervolgens conform afspraak Hans in Capelle opgehaald en koers gezet richting Wijk aan Zee.
Omdat mijn voiture nogal een slokje lust (1 op 6 bij normaal gebruik) had ik het plan opgevat om bij Argos bij het vliegveld Zestienhoven mijn tank á 100 liter vol te gooien met een korting van 13ct per liter toch de moeite waard. Daar aangekomen bleek het uitermate druk te zijn – logisch met die korting – en tot overmaat van ramp ook nog eens een politie/marechaussee controle plaats te vinden. Maar gauw gekeerd en doorgereden, je weet het tenslotte nooit met eventueel openstaande boetes e.d. Gelukkig zat er nog voldoende sprit in mijn tank en bovendien bood Eddy aan bij de volgende tankbeurt die 13 euro uit zijn eigen zak bij te betalen! Dat zijn nog eens reisgenoten!

Vervolgens zonder problemen aangekomen bij het brugrestaurant van La Place vlak vóór Schiphol en daar de traditionele koffie met appeltaart genuttigd waarbij traditioneel de chauffeur werd vrij gehouden. Onderweg ontspon zich nog een discussie over de slaapplaats van Hans die in de voormalige ouderlijke woning te Driehuis zou overnachten. Omdat deze al een tijd leeg stond omdat zijn moeder inmiddels in een verzorgingstehuis was opgenomen besloten daar eerst langs te gaan om de CV alvast aan te zetten die het gelukkig bleek te doen. Driehuis is ook bekend van de uitvaart van Pim Fortuin alhoewel dat al weer eeuwen geleden lijkt n feitelijk niemand het meer over hem heeft. Wat kan je toch gauw mensen en gebeurtenissen daar om heen vergeten!

Via diverse omwegen ebn dank zij de menselijke Tom-Tom Hans bereikten we uiteindelijk villa de Klugte een begin 20e eeuw monumentaal pand waar ooit zelfs koningin Beatrix schijnt te hebben overnacht en in ieder geval bezocht. heeft. Na het inchecken togen wij naar de Moriaan om aldaar in te schrijven en de groepsindeling en tegenstanders te vernemen. Van de wedstrijden van zelfs mijn passagiers heb ik weinig van meegekregen omdat je het te druk hebt met die van je zelf. Ik wil me dan ook noodgedwongen beperken tot de reeds eerder gepubliceerde uitslagen.

Het werd nu tijd naar ons stamlokaal de Zon te gaan alwaar de tijd werd doorgebracht met het nuttigen van overheerlijke uitsmijters e.d. en verder er naar harte lust geklaverjast werd. Jammer dat Carla zich pas woensdag liet zien vanwege een lichte ongesteldheid. S’avonds verzamelen in de eveneens en van oudsher bekende Horse Club alwaar tot 2 keer toe met alle tijdelijke Wijk-aan-Zeeërs van een uitstekend diner werd genoten hetgeen in de meeste gevallen met wijn werd weggespoeld.

Na een dagvierkamppartij begin je de avond natuurljk met schaken.

In de Klugte werden wederom de klaverjaskaarten te voorschijn gehaald maar door alle doorgestane emoties en genoten versnaperingen vielen wij al gauw in Morpheus’ armen.

De volgende morgen verschenen wij op diverse tijdstippen aan het ontstekende ontbijt met personal service van de alleraardigste assistenten van ons aller Jerry. Daarbij viel vooral de enorme eetlust van Eddy op. Naast een flensje en de volgende dag poffertjes nuttige hij achtereenvolgens een eigerecht met brood en daarnaast nog zo’n stuk op 4 boterhammen. Waar laat de man het!?

S’morgens via het strand weer naar de Zon en Moriaan om aldaar tussen alle honderden amateurschakers én grootmeesters weer achter de 64 velden plaats te nemen om te trachten onze tegenstanders te verschalken of om zelf niet verschalkt te worden. Op de laatste dag zijn wij in de demonstratietent nog wezen kijken naar de simultaan tussen de pupillen van Heliomare – een tehuis voor geestelijk- en verstandelijk minder ontwikkelde kinderen – en diverse grootmeesters simultaangevers. Heel aandoenlijk hoe de eersten zichtbaar genoten ondanks hun handicap. Er werden in tegenstelling tot “normale”simultaans ook aanwijzingen gegeven door de GM’s en ook ik werd het hemd van het lijf gevraagd.

Na het ophalen van de diverse gewonnen prijzen waardoor die gelukkigen en kundigen enigszins hun kosten konden beperken huiswaarts getogen. Het was inmiddels behoorlijk gaan regenen en er was nog een spannend moment dat aanvankelijk de auto door ogenschijnlijk accuproblemen niet wilde verder rijden. Gelukkig konden we een scenario met wegslepen e.d. vermijden en deed de bak het na korte tijd bijladen weer. Zonder verdere onderbrekingen werden mijn reisgenoten in omgekeerde volgorde weer voor de deur afgezet.

Op naar 2013 hetgeen het voorlopig laatste jaar is dat door Tata Steel is gegarandeerd als organisator en sponsor van dit grootse en grootste schaaktoernooi van Nederland. Je moet er niet aan denken dat aan die lange traditie een eind zou komen. Ik heb indertijd met Dolf Vos voorzitter van het TS evenement gesproken en hij vertelde mij in vertrouwen dat er zeer substantiële bedragen zijn gemoeid om een toernooi van een dergelijke omvang, duur en bezetting Grootmeester Groep te organiseren en financïeren. Dat red je met lokale sponsors niet meer!

Maar misschien schijnt er licht aan de horizon. Via via zou door informele contacten op niveau wellicht het Nederlandse schaakgebeuren in zijn algemeen weer nieuw leven kunnen worden ingeblazen zodat wij internationaal weer gaan meetellen en er als een soort Euwe effect weer massaal ledenaanwas bij verenigingen, regionale bonden en KNSB gaat plaatsvinden.

Arjen Postma